Woensdagverslag: het doel van kunst

Wat is kunst en wat moet je ermee? Wat maakt kunst zo bijzonder? We gingen op woensdag 4 april in discussie over onze eigen visie op kunst en de grondslag van kunst, scheppingskracht.

“Wie wil er hier een boek schrijven?” Bijna alle handen gingen omhoog. Oeps, kennelijk was ik niet de enige met zo’n droom die ik probeer uit te stellen tot ik een jaar of dertig ben, en hopelijk beter kan schrijven dan nu, meer energie heb dan nu. Bijna iedereen droomde van een huisje op de Veluwe met kasten vol drank en boeken, en uitzicht over een rustiek plasje. Dát zou het schrijverschap zijn. Wachten tot dat ene moment in je leven dat je er écht klaar voor bent, en dan als een monnik te werk gaan.

Lodewijk wilde ons graag even wakkerschudden. Wat is er dan, dat je nu niet kan schrijven en over tien jaar wel? Als student hebben we immers alle ruimte en financiële rust om aan die roman te kunnen beginnen, terwijl we als dertiger een drukke baan, een gezinsleven en de lasten van een hypotheek en meer belastingen kunnen verwachten. We zijn nu nog vrije vogels, de beste situatie om in te schrijven. Dat huisje op de Veluwe? Tsja, het zou knap zijn als je daar een paar jaar kan gaan zitten zonder achtervolgd te worden door rekeningen, je omgeving en andere verantwoordelijkheden.

Na deze wake-up call over scheppingskracht spraken we met student-theatermaakster Roos. Zij sprak over haar visie op kunst. In tegenstelling tot heel wat mensen in de zaal, was zij van mening dat maatschappelijk-betrokken kunst het meest waardevol is. Door te vertellen over haar eigen voorstellingen, begrepen we steeds meer hoe haar dagelijks leven en eigen ervaringen verbonden zijn aan haar uiteindelijke productie. Voor een voorstelling over maagdenvlieshersteloperaties bezocht ze de moskee en ging ze naar islamitische vrouwenclubs om het gesprek aan te gaan met mensen die met twee benen in die realiteit staan. Je wordt constant geconfronteerd met je eigen perspectief, zei Roos, het is een kwestie van dat perspectief verbreden tot er iets moois en prikkelends gemaakt is.

De discussie daarna vloog van hot naar her. In de zaal zaten zowel liefhebbers van abstracte moderne kunst als fans van classicisme en realisme. Zo spraken we over architectuur. Zijn negentiende-eeuwse kopieën van oudere gebouwen kunst? Ja, dat is kunst, zei een deel. Zijn de namaak-Eiffeltoren en het namaak-Amsterdam in China en Japan dan kunst? – En zo werden weer ideeën herzien. We concludeerden gezamenlijk dat de essentie van kunst vernieuwing is; een nieuwe visie op de wereld loslaten. In welke stijl die vernieuwing mag plaatsvinden? Tsja, als we op dat onderwerp waren doorgegaan, zaten we vandaag nog te discussiëren.

Nora Gosselink